In de rubriek Mijn Vak vertellen gepassioneerde zorgverleners over werken met mensen met de ziekte van Huntington.

Naam: Cindy van Scherrenburg-Havekes (30)

Woonplaats: Klarenbeek

Functie: Eerst verantwoordelijke verzorgende 

Bij: Atlant

Hart gestolen

‘Dat ik graag de zorg in wilde, wist ik al van jongs af aan. Tijdens mijn opleiding heb ik verschillende soorten stages gelopen: op de pg, in de gehandicaptenzorg, somatiek… De laatste stage moest een plek zijn met mensen die specifieke zorg nodig hadden. Uiteindelijk werd het de Huntington-afdeling bij Atlant. Na mijn stage ben ik hier blijven plakken en inmiddels werk ik hier ruim tien jaar, de doelgroep heeft mijn hart gestolen.’

Escaleren

‘Ik vond het in het begin heftig om als 18-jarige stagiaire voor deze cliënten te zorgen. Vooral het onvoorspelbare was wennen: als een cliënt zijn zin niet kreeg, kon hij opeens escaleren. Met moeilijk gedrag had ik sowieso nul ervaring. Maar mijn collega’s waren steunend en zeiden dat het beter zou worden. Door ervaring leer je steeds beter hoe je op onvoorziene situaties inspeelt en nabijheid biedt. Hierdoor voelen cliënten zich gezien en is er minder kans op escalaties. Ook raakte de ziekte me heel erg, bijvoorbeeld als ik de hevige choreatische bewegingen zag, of de machteloosheid in de ogen van cliënten. Ik wil er voor deze mensen zijn en houvast bieden.’

Persoon los van de ziekte

‘De onvoorspelbaarheid die ik in het begin spannend vond, maakt mijn vak nu juist extra interessant. Ik vind het belangrijk om goed te observeren en te rapporteren, om te zien waar bepaald gedrag door getriggerd wordt en hoe we dit kunnen voorkomen. Ik adviseer nieuwe collega’s om de ziekte los van de cliënt te zien: als iemand agressief reageert, dan komt dat vaak door een gevoel van onbegrepen voelen door de ziekte, niet omdat iemand kwaad in de zin heeft. Dit helpt mij ook om een professionele blik te houden en het niet persoonlijk te nemen.’

Verslaafd

‘Ik ben van nature een rustig persoon, collega’s complimenteren me wel eens, omdat ik altijd zo kalm blijf. Maar soms voel ook ik machteloosheid. Zoals toen er een nieuwe dame kwam die altijd op straat had geleefd. Ze was net afgekickt en kwam vanuit de detox bij ons wonen. Ze vertoonde escalerend gedrag en we hebben haar meerdere malen naar de grond moeten werken. Dat doet wel iets met je. Het was erg frustrerend dat we haar niet konden helpen, maar ook logisch: haar verslaving stond meer op de voorgrond dan de Huntington. En onze expertise ligt bij de ziekte, niet bij verslaving. Uiteindelijk is ze verhuisd naar een andere locatie, waar ze meer beweegruimte had. Daar is ze veel meer op haar plek.’

Aandachtsvelder

‘Ik ben aandachtsvelder trifier, en heb hiervoor ook een extra training gevolgd. Hierbij leer je de-escaleren via verschillende manieren. Het is fijn dat ik mijn collega’s met deze kennis kan ondersteunen. Zo heb ik bijvoorbeeld een klinische les gegeven, en adviseer ik collega’s als ze vastlopen met een cliënt. Binnenkort starten we met de opleiding voor Triple-C. Hierbij wordt niet het onbegrepen gedrag, maar de behoeften als uitgangspunt gekozen. Ik heb er zin in om mijn kennis verder te vergroten.’

Loempia

‘Soms maakt een klein gebaar een wereld van verschil. Zoals bij de cliënt die uitbehandeld was en in goed overleg zou komen te overlijden. Ik wist dat hij gek op Vietnamese loempia’s was, en die heb ik dan ook als laatste wens gauw voor hem en zijn familie gehaald. Zodat ze dit samen konden eten. “Dankjewel dat je dit voor mij hebt kunnen regelen”, zei hij, en ik kreeg een dikke knuffel. Het was ontzettend fijn om hem dit te kunnen geven.’

Ook meedoen aan deze rubriek? Geef je op via redactioneel@hknn.nl